«سهیل موفق» تهیه کننده و کارگردان سینما و تلویزیون در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس با اشاره به زمینه های افول جشنواره فیلم کودک و نوجوان، اظهار داشت: به نظر من افول جشنواره کودک را نمیشود فقط به عملکرد خود جشنواره نسبت داد. وقتی سینمای کودک در بخش تولید، فیلمنامه، سرمایهگذاری، اکران و جذب مخاطب دچار مشکل شده، طبیعی است که جشنواره هم از این وضعیت تأثیر بگیرد. متأسفانه در سالهای گذشته در بعضی موارد ریلگذاریهای غلط داشتهایم و به جای اینکه از تجربههای موفق گذشته استفاده کنیم و آنها را بهروز کنیم، هر دوره دوباره میخواهیم چرخ را از اول اختراع کنیم. این اتفاق باعث شده تجربهها منتقل نشود و یک مسیر مشخص و بلندمدت شکل نگیرد.
وی افزود: کودک امروز با نسلهای گذشته کاملاً متفاوت است؛ با انیمیشنهای روز دنیا، بازیهای ویدیویی و پلتفرمها بزرگ شده و نمیتوان با همان ادبیات و همان مدل تولید گذشته با او ارتباط برقرار کرد. فقر قصه، کمبود خلاقیت، کاهش تولید و از طرف دیگر نبود اقتصاد مطمئن برای سرمایهگذاری در سینمای کودک، باعث شده بخش خصوصی هم کمتر وارد این حوزه شود.
کارگردان فیلم سینمایی «پاستاریونی» با بیان این مطلب که جشنواره فیلم کودک باید دوباره به یک «رویداد شهری» تبدیل شود؛ تصریح نمود: جشنوارهای که بچهها، خانوادهها، مدارس، سینماها و مردم آن را احساس کنند. امروز بخش مهمی از آن شور و هیجان گذشته کم شده است. به اعتقاد من جشنواره کودک باید از یک رویداد صرفاً تقویمی خارج شود و دوباره تبدیل به موتور محرک سینمای کودک شود.
وی تاکید کرد: ما قبل از اینکه درباره شکل برگزاری جشنواره تصمیم بگیریم، باید برای آینده سینمای کودک ریلگذاری کنیم؛ تولید را رونق بدهیم، سرمایهگذار را برگردانیم، فیلم خوب بسازیم و برای اکران آن برنامه داشته باشیم. اگر این زنجیره درست شود، جشنواره هم دوباره جان میگیرد. مشکل امروز فقط جشنواره نیست؛ مشکل، کل زنجیره سینمای کودک است.
کارگردان فیلم سینمایی «شکلاتی» با انتقاد از عملکرد نهادهای سینمایی در زمینه ساخت آثار کودک و نوجوان و نگاه کمی و آماری نسبت به تولیدات، بیان کرد: به نظرم یکی از مشکلات اصلی این است که در سالهای اخیر بیشتر به کمیت توجه کردهایم تا کیفیت و اثرگذاری. گاهی تعداد تولیدات و آمارها تبدیل به معیار موفقیت شده، در حالی که باید ببینیم حاصل این سیاستگذاریها در نهایت چه نسبتی با سینمای واقعی کودک دارد.
او ادامه داد: به نظرم بخشی از مشکل به نوع نگاه و اولویتگذاریها برمیگردد؛ اولویتهایی که در مواردی نخنما، فرسایشی، فرمایشی و شعاری شدهاند و سالهاست بدون بازنگری جدی تکرار میشوند. انگار بعضی مسئولان در یک کپسول، جدا از جامعه و مخاطب واقعی زندگی میکنند و اصرار دارند سلیقه خودشان را به جامعه تحمیل کنند. در حالی که سینما را نمیشود با دستور و بخشنامه صاحب مخاطب کرد.
موفق با بیان این مطلب که در بسیاری از تصمیمگیریها، خودِ کودک و خانوادهاش کمتر دیده میشوند و بیشتر درباره آنها تصمیم گرفته میشود؛ اظهار داشت: ما باید اجازه بدهیم سینمای کودک توسط سینماگران حرفهای و با شناخت دقیق از مخاطبش شکل بگیرد، نه اینکه مدام بخواهیم از بیرون برای آن نسخه تعیین کنیم.
وی افزود: به نظرم اگر قرار است اتفاق تازهای در سینمای کودک بیافتد، قبل از هر چیز باید در نوع نگاه نهادهای متولی تجدیدنظر کنیم؛ از کمیتگرایی و نگاههای کلیشهای فاصله بگیریم و به جای اینکه بخواهیم سلیقه خودمان را به کودک تحمیل کنیم، واقعاً ببینیم کودک امروز چه سینمایی را میپذیرد.
این سینماگر با اشاره به نیازهای مخاطبان کودک و نوجوان در شرایط کنونی کشور تصریح نمود: با توجه به اتفاقات فاجعهباری که کشور با آن روبهرو بوده و فشارهایی که نهتنها تمام نشده، بلکه همچنان ادامه دارد و هر روز بیشتر میشود، به نظرم بیش از همیشه باید مراقب باشیم که برای کودک و نوجوان یک نسخه واحد نپیچیم. خاستگاه، نیاز و مواجهه این دو گروه با واقعیتهای جامعه کاملاً متفاوت است و نمیشود آنها را در یک تعریف جمع کرد.
او ادامه داد: کودک در چنین شرایطی بیش از هر چیز به سینمایی نیاز دارد که به او امنیت، امید، تخیل و حال خوب بدهد؛ قصهای که بتواند برای ساعتی او را از فضای سنگین و فاجعهباری که تجربه میکند دور کند و اجازه بدهد دوباره کودک باشد. به نظرم سینمای کودک نباید بار بحرانهای بزرگسالان را روی دوش کودکی بگذارد که هنوز ابزار مواجهه با آنها را ندارد.
کارگردان مجموعه تلویزیونی «شهر ترافیک» درباره نیازهای مخاطب نوجوان بیان کرد: نوجوان شرایط متفاوتی دارد. او اتفاقات را میبیند، میشنود، دنبال میکند، سؤال دارد و خیلی وقتها حتی بیشتر از چیزی که ما تصور میکنیم درگیر واقعیتهای جامعه است. بنابراین سینمای نوجوان باید بتواند صادقانهتر و جسورانهتر با او گفتوگو کند؛ بدون شعار، بدون نصیحت و بدون اینکه بخواهد واقعیت را برایش سادهسازی کند.
«سهیل موفق» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: به نظرم در چنین شرایطی، سینمای کودک و نوجوان بیش از همیشه به فهم درست مخاطب نیاز دارد. برای کودک باید پناهی از جنس تخیل، امید و زندگی ساخت و برای نوجوان فضایی برای گفتوگو، پرسش و فکر کردن. نمیشود با یک نسخه واحد، پاسخگوی دو دنیای کاملا متفاوت کودک و نوجوان بود.
ارسال نظر