به گزارش سینماپرس، فیلم‌های «رقص باد» به تهیه‌کنندگی ابوالفضل صفری‌ و کارگردانی سید جواد حسینی، «خواب» به تهیه‌کنندگی امیرحسین حیدری و کارگردانی مانی معماری مقدم، «جادوی عروسک‌ها» به تهیه‌کنندگی مهدی مولوی و کارگردانی سعید عباسی و «عروس چشمه» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی فریدون نجفی حاجی‌پور موافقت شورای پروانه نمایش فیلم‌های سینمایی را کسب کردند.

این در حالی است که فیلم سینمایی «خواب» عنوان اثری هتاک و از تولیدات کثیف سینمایی در سال‌های اخیر است. اثری که اگر نخواهیم بنای تولید آن را در راستای ترویج تفکرات «شیطان‌پرستانه» (Satanism ) قلمداد نماییم؛ قطعا لازم است تا از آن به عنوان پروپاگاندایی برای «تفکر بشرمحور» (Humanism) و در تقابل مستقیم و عینی با «تفکر خدامحور» (Theism) تعبیر نموده و روایت آن را از این منظر مورد توجه قرار دهیم. اثری که با پوشش «ژانر ملودرام روانشناسی» و به صورت «سینمای شاعرانه» روایت تک خطی خود را شکل می‌دهد و به خوبی می‌تواند سطح و کیفیت وِل‌شدگی امر نظارت و ارزشیابی را در مدل تفکری مدیران سینمایی «دولت چهاردهم» هویدا سازد. اثری که از مرز تقابل با «حاکمیت اسلامی» فراتر رفته و به مواجهه مستقیم با «اسلام» می‌رود و وعده‌ها و وعیدهای الهی و «اعتقادات دینی» را توهماتی به تصویر می‌کشد که موجب تباهی «زندگی انسان» و در نهایت «جامعه بشری» می‌گردد. اثری هتاک که فرجام معتقدان به اصول و آرمان‌های اسلامی و مروجان «سبک زندگی اسلامی» را در دیوانه‌خانه و سینه زنی و مدیحه خوانی در حلقه محدود دیوانگان به تصویر می‌کشد و رسما پایان زندگی متوهمانه ایشان را برای مخاطب سینمایی خود تصویرسازی می‌کند و این همه را در زیر سایه سنگینی از مدل تصویرسازی‌های «هنر تن‌کامه» یا همان «هنر اروتیک» (Erotic) کاور نموده و به عمق جان مخاطب مسلمان ایرانی «خواب» حقنه می‌سازد.

فیلم سینمایی «خواب» اگر چه اثری با ظاهری نمادین است؛ اما از صراحت لهجه‌ای ویژه نیز برخوردار می‌باشد و در عین حال به نحو تعجب برانگیزی منطبق با منطق و ادبیات فتنه‌گران و اغتشاش‌طلبان در شورش دی‌ماه امسال روایت خود را به پیش می‌برد. اثری که به صراحت از «پایان اسلام» سخن می‌گوید و در تقابل با «اسلام» و «سبک زندگی اسلامی» از نوعی صراحت کم سابقه برخوردار گردیده است. اثری که همراهی و زیست بر بستر سبک زندگی منحط و یخ زده «پروانه» چادری به عنوان زن سنتی و مذهبی نفهم و نچسب در آن موجب می‌شود تا «آقا مجتبی مداح» دچار انقطاع نسلی گردد و به جنون برسد و به آنچنان فلاکت و بدبختی دامنه‌داری دچار شود که حتی برای «مالک» گوش به فرمان او نیز چاره‌ای جز پذیرش بستری وی در محیط قرنطینه و شبه زندان تیمارستان باقی نماند. اثری که در مجموع می‌تواند در جایگاه «پیاده نظام رسانه‌ای دشمن» نقش ایفا نموده و امیدی ویژه در دل آرزومندان به نابودی «ایدئولوژی اسلامی» ایجاد نماید.