دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵ - ۱۰:۴۸

«مدیرعامل هاشور» در گفتگو با «سینماپرس» مطرح کرد:

«کار کیفی» می‌تواند «اثربخشی» بالایی داشته باشد و در «ذهن مخاطب» باقی بماند/ به «اوج» پیشنهاد دادیم که به جای اینکه سالی ۳۰۰ اثر تولید کنند ۳۰ اثر یا حتی ۳ اثر تولید کنند اما «کار کیفی» انجام دهند

فرزاد آذری‌پور

سینماپرس: «فرزاد آذری پور» با اشاره به ضعف مستندهای ساخته شده با موضوع جنگ های تحمیلی دوم و سوم و مسائل بوجود آمده ایام اخیر کشور، گفت: همچنان فکر می‌کنم باید روی کیفیت و جذابیت مستندهایمان بیشتر تمرکز کنیم. نباید کارها را سرسری و دست‌ساز تولید کنیم. ممکن است در این صورت تعداد آثار کمتر شود، اما باید کیفیت را بالا ببریم. ما حجم زیادی محتوا و تعداد قابل ملاحظه‌ای اثر داشتیم، اما کیفیت آن آثار به اندازه حجم تولیدات نبود. حتی به دوستان اوج پیشنهاد دادیم که به جای اینکه سالی ۳۰۰ اثر تولید کنند، ۳۰ اثر یا حتی سه اثر تولید کنند، اما کار کیفی انجام دهند؛ چراکه همان کار کیفی می‌تواند اثربخشی بالایی داشته باشد و در ذهن مخاطب باقی بماند.

«فرزاد آذری پور» مدیرعامل پلتفرم هاشور در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس با اشاره به تاثیر جنگ رمضان بر افزایش ساعت تماشای آثار مستند این پلتفرم، اظهار داشت: واچ تایم پلتفرم هاشور از زمان جنگ رمضان بسیار بالا رفت. بخشی از این مسئله به این دلیل بود که مردم بیشتر در خانه بودند و اوقات فراغت بیشتری داشتند. نکته دوم این بود که شرایط کشور به گونه‌ای بود که مردم اقبال بیشتری به این محتوا نشان می‌دادند. از طرف دیگر، اینترنت و دسترسی به محتوای دیگر نیز وجود نداشت و یکی از تأثیرات شرایط جنگی، قطعی اینترنت بود. بنابراین، اصولاً همه پلتفرم‌ها افزایش مخاطب را تجربه کردند و ما نیز به سهم خودمان شاهد افزایش مخاطب بودیم.

مدیرعامل پلتفرم هاشور درباره تهیه و عرضه آثار متناسب با نیازهای روز جامعه در شرایط جنگی، بیان کرد: واقعیت این است که در همان اتفاقی که بین جنگ ۱۲ روزه و جنگ مجدد ۴۰ روزه رخ داد، ما آماده‌تر بودیم. محتوا را می‌شناختیم و از قبل روی آن کار کرده بودیم. شرایط کشور نیز به گونه‌ای بود که حدس می‌زدیم احتمال وقوع درگیری وجود دارد و از قبل یک‌سری پیش‌بینی‌ها در این حوزه انجام داده بودیم.

او ادامه داد: من در وسط موشک‌باران، با دوستانی که در ارتباط بودم و در حوزه جنگ و ایران فعالیت کرده بودند، در تماس بودم. از اوج گرفته تا سوره و خود مرکز گسترش که مجموعه ای را تولید کرده بود، در ارتباط بودیم. واقع، در جریان جنگ ۱۲ روزه، این محتواها را جمع کردیم و تلاش کردیم محتوایی که تأمین و منتشر می‌کنیم، متناسب با حال و هوای همان روزها باشد.

وی افزود: در ما از اوج محتوای خوبی دریافت کردیم و از مرکز گسترش نیز محتوا گرفتیم. فکر می‌کنم یکی دو مورد هم از سوره محتوای قابل قبولی متناسب با آن فضا دریافت و منتشر کردیم. خوشبختانه، به‌خصوص مجموعه مرکز گسترش و مجموعه «ایران من»، بسیار مورد استقبال قرار گرفت و مخاطبان استقبال بسیار خوبی از آن کردند.

آذری پور در ادامه گفت و گو در مورد ضعف مستندهای با موضوع جنگ های تحمیلی دوم و سوم و بحران های بوجود آمده ایام اخیر کشور تصریح نمود: من همچنان فکر می‌کنم باید روی کیفیت و جذابیت مستندهایمان بیشتر تمرکز کنیم. نباید کارها را سرسری و دست‌ساز تولید کنیم. ممکن است در این صورت تعداد آثار کمتر شود، اما باید کیفیت را بالا ببریم.

وی افزود: من یک تجربه در مورد جنگ غزه داشتم. زمانی که دنبال محتوا می‌گشتم، دیدم بسیاری از سازمان‌ها در این زمینه کار کرده‌اند، اما محتوایی که مثلاً شبکه الجزیره تولید کرده بود، برای مخاطب عام بسیار جذاب‌تر از محتوایی بود که در داخل ایران تولید شده بود؛ آن هم درباره موضوع اصلی داستان، جبهه مقاومت و مباحث کلیدی.

مدیرعامل پلتفرم هاشور با بیان این مطلب که مشکل این است که در مستندهایی با این موضوع کار کیفی کم شده است؛ اظهار داشت: ما حجم زیادی محتوا و تعداد قابل ملاحظه‌ای اثر داشتیم، اما کیفیت آن آثار به اندازه حجم تولیدات نبود. حتی به دوستان اوج پیشنهاد دادیم که به جای اینکه سالی ۳۰۰ اثر تولید کنند، ۳۰ اثر یا حتی سه اثر تولید کنند، اما کار کیفی انجام دهند؛ چراکه همان کار کیفی می‌تواند اثربخشی بالایی داشته باشد و در ذهن مخاطب باقی بماند.

او ادامه داد: این پیشنهادهایی بود که در این روزها و شرایط به دوستان ارائه می‌کردیم. البته در همان شرایط جنگی، خود کار هم بسیار سخت بود. دوستان از ترس اینکه فیلم‌ها از بین برود، هاردها را پراکنده کرده بودند تا آثار را جمع‌آوری کنند.

«فرزاد آذری پور» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: ما در شرایط جنگی، با سختی محتوا را پیدا می‌کردیم و از دوستانی که هاردها و آرشیوهایشان را در نقاط مختلف نگهداری می‌کردند، به‌صورت پراکنده محتوا می‌گرفتیم. نگرانی آنها هم طبیعی بود؛ اگر موشک به مرکز اصابت می‌کرد، ممکن بود تمام محتوا از بین برود. بنابراین آثار را در نقاط مختلف پخش کرده بودند تا اگر اتفاقی افتاد، همه فیلم‌ها یکجا از بین نرود.

ارسال نظر

شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.