«اسماعیل براری» تهیه‌کننده و کارگردان پیشکسوت سینمای کشور و مشاور پیشین سینمایی مؤسسه فرهنگی «اکو (ECO)»، در گفت‌وگو با خبرنگار سینماپرس، با انتقاد از هدررفت منابع و بودجه‌های مالی در برگزاری رویدادهای فرهنگی بین‌المللی، این رویدادها را فاقد اثربخشی متناسب با هزینه‌های صرف‌شده دانست و اظهار داشت: ما در برگزاری رویدادهای بین‌المللی، مثل هفته‌های فیلم و برنامه‌های مشابه، با اتلاف منابع مالی مواجه هستیم؛ این یک واقعیت است. به نظر من، این مسئله ریشه ماهیتی دارد و دلیلش این است که ما به‌تدریج فرهنگ خودمان را از دست داده‌ایم.

وی تاکید کرد: فرهنگ فقط برگزاری مراسم و جشنواره نیست؛ فرهنگ یعنی پاکدستی، راستگویی، پرهیز از ریا و صداقت در عمل. متأسفانه جامعه ما تا حد زیادی به این آسیب‌ها مبتلا شده است. به جای اینکه فرهنگ، زمینه‌ساز پاک‌زیستی باشد، خودمان به آلودگی‌های فرهنگی دامن زده‌ایم. این‌ها آفت‌ها و ویروس‌های جامعه ماست.

کارگردان فیلم های سینمایی «دوازده صندلی» و «گزارش مریم» با بیان این مطلب که دلیل اینکه چنین اتفاقی رخ می دهد این است که مدیران ما فرهنگ را با نگاه ابزاری می‌بیند و اتفاقاً اختیار و مدیریت هم در دست همین نگاه است؛ تصریح نمود: در نتیجه، هر زمان به فرهنگ نیاز داشته باشد از آن استفاده می‌کند و هر زمان نیاز نداشته باشد، آن را کنار می‌گذارد.

او ادامه داد: شما یک جشنواره برگزار می‌کنید، اما فردای پایان جشنواره دیگر هیچ خبری از آن فیلم‌ها، آن آثار و آن اهداف نیست. اگر مثال بخواهید، جشنواره کودک را در نظر بگیرید. میلیاردها تومان برای برگزاری آن هزینه می‌شود، اما آیا هدف واقعاً بهتر شدن زندگی کودکان است! به نظر من نه. هدف این است که پرچمی برافراشته شود و اعلام کنیم که جشنواره برگزار کردیم، موفق بودیم و چند جایزه هم اهدا شد. اما به محض اینکه جشنواره تمام می‌شود، کودکان دیگر موضوع ما نیستند. تا سال بعد و بودجه بعدی، همه‌چیز فراموش می‌شود. آیا این بی‌فرهنگی نیست!

این سینماگر با طرح این پرسش که آیا برگزاری هفته‌های فیلم ایران در کشورهای مختلف در خدمت دیپلماسی فرهنگی است یا صرفاً به محلی برای هزینه‌کرد بودجه‌های فرهنگی تبدیل شده، بیان کرد: اگر چنین نگاهی بخواهد در یک کشور خارجی هفته فیلم یا جشنواره برگزار کند، سؤال این است که آیا واقعاً هدفش معرفی حقیقت، فرهنگ و هویت ما به مخاطب خارجی است یا هدف اصلی، هزینه‌های دلاری و بودجه‌ای است که برای برگزاری آن برنامه اختصاص پیدا می‌کند! آیا این احتمال وجود ندارد که اصل ماجرا صرفاً هزینه‌کرد بودجه باشد! در چنین شرایطی، چطور می‌توان انتظار داشت این برنامه‌ها کیفیت زندگی فرهنگی ما را بهتر کنند؟

براری با اشاره به ناکامی سینمای ایران در بهره برداری از ظرفیت های بین المللی و بازار جهانی فیلم، تصریح نمود: ما در ۲۰ سال گذشته چند هفته فیلم در کشورهای مختلف برگزار کرده‌ایم و واقعاً کدام‌یک از آن‌ها نتیجه ملموسی داشته است! همان‌طور که سینمای ایران صدها و هزاران جایزه بین‌المللی گرفته، اما آیا این جوایز باعث شده فیلم‌های ما در سینماهای جهان اکران شوند! خیر. دلیلش این است که کسی حاضر نیست به عنوان رایزن فرهنگی یا برنامه‌ریز فرهنگی، برای سینمای ایران در بازارهای جهانی بجنگد، جایگاهی به دست بیاورد و آن را حفظ کند.

او ادامه داد: ما در بازار جهانی سینما، در تجارت فیلم و در چرخه توزیع بین‌المللی، اساساً صندلی نداریم. هزاران جایزه گرفته‌ایم، اما ارزش بسیاری از آن‌ها فقط تا همان لحظه‌ای بوده که نام ایران را اعلام کرده‌اند، پرچمی بالا رفته و ما هم گزارشی نوشته‌ایم که موفق شدیم. بعد از آن، دیگر اتفاقی نیفتاده است.

«اسماعیل براری» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: فیلم‌های ما به شکل واقعی به بازارهای جهانی عرضه نشده‌اند، هیچ بازار پایداری برای آن‌ها ایجاد نکرده‌ایم و هیچ‌گاه شاهد نبوده‌ایم که مردم در کشوری دیگر با اشتیاق برای دیدن یک فیلم ایرانی در صف بایستند. واقعیت این است که ما در بازار جهانی سینما سهم مؤثری نداریم و حضورمان بسیار کمرنگ است.