«وفاق ملی» شعار دولت چهاردهم، کاسه صبری بود که از ابتدا لب به لب پر شد تا کوچک ترین واکنش های انتقادی را بی فوت وقت بی پاسخ نگذارد و هرگونه نقد دلسوزانه و اصلاح گرایانه را به مثابه تیغ بر گلوی وحدت اجتماعی و سیاسی قلمداد نموده و آن را در نطفه خاموش و بی اثر سازد. اصولا وفاق از ابتدا بهانه خوبی برای وارونه جلوه دادن حقایق بود که در مقاطع مختلف کارکردهای گوناگونی برای عملکرد دولت به ارمغان آورد. آنچنان که گاه سبب مظلوم نمایی و گاه نگاه حق به جانبی افراطی در دولت پزشکیان شد. از سوی دیگر رسانه ملی به عنوان اصلی ترین بستر بالقوه نقد و بررسی عملکرد دولت در رخدادهای گوناگون تا کنون بیشترین همکاری را با دولت داشته و با بررسی موشکافانه ای می‌توان چنین استنتاج نمود که در مقاطع مختلفی بویژه طی یکسال اخیر که کشور دو مرتبه با جنگ و یک مرتبه کودتا در دی ماه مواجه شده است، کمترین اشاره‌ای نسبت به تاثیر عملکرد دولت در مقدمه سازی وقوع این بحران‌ها نکرده است. با این وجود ظاهرا دولت چهاردهم و شخص رئیس جمهور تحمل شنیدن اندک صدای مخالفی را از رسانه نیمه جان ملی نداشته و نه تنها خود «دکتر مسعود پزشکیان» با تهدیدی بی سابقه نسبت به مدیران صداوسیما واکنش نشان داده است بلکه رسانه‌های منتسب به جریان حاکم بر دولت نیز طی روزهای اخیر صف آرایی مستحکمی در برابر اندک صداهای مختلف و کم رمقی که بعضاً در رسانه ملی انعکاس یافته، داشته‌اند. در همین راستا «فاطمه مهاجرانی» سخنگوی دولت در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس و در پاسخ به پرسش از چرایی چنین کم تحملی دولت در شنیدن صدای مخالف، اظهار داشت: مشی‌ای که دکتر پزشکیان از ابتدا در پیش گرفته‌اند، مشی وفاق بوده است و طبیعتاً همه نقدها را برمی‌تابیم؛ اما آنچه موجب از بین رفتن اعتماد عمومی و آسیب زدن به سرمایه اجتماعی شود، به‌عنوان حق عمومی باید محترم شمرده شود.

وی تاکید کرد: لذا ایشان به‌عنوان رئیس‌جمهور وظیفه دارند از حق مردم دفاع کنند.

«سخنگوی دولت چهاردهم» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: در این شرایط هیچ‌کس حق ندارد به سرمایه اجتماعی مردم آسیب بزند و دولتی را که ۴۰ روز جانانه پای کار بوده و در طول این دو سال نیز با همه فراز و فرودها تلاش خود را کرده است، متهم به کم‌کاری کند.