«سید حامد حسینی» تهیه کننده سینما و تلویزیون در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس با اشاره به وظیفه اهالی فرهنگ و هنر ذیل «جنگ تحمیلی رمضان» اظهار داشت: به نظر من هر کسی در این شرایط بتواند کار خود را ادامه دهد، یعنی هر کسی وظیفه خود را در شرایط جنگ انجام دهد و رکورد کار خود را حفظ کند، اهمیت دارد. جامعه مانند بخش‌های مختلف آن که کار خود را انجام می‌دهند، وظیفه اهالی هنر نیز این است که بتوانند کار کنند. ما در شغلی هستیم که خروجی آن حرف ما را می‌زند. ما هیچ‌گاه به کارهایمان الصاق نشده‌ایم، بلکه تولیدات ما همان خروجی و محصول ما است. نباید متوقف شویم، باید شرایط را به گونه‌ای فراهم کنیم که این کار متوقف نشود.

وی افزود: مسئله، تولید و فاعل بودن است. اگر ما خود را افرادی می‌دانیم که تاثیرگذار هستیم و فعلمان تاثیرگذار است، در تمام شرایط باید بتوانیم راه و مسیر این تاثیر را پیدا کنیم و فعل را متوقف نسازیم. به نظر من کار کردن مهم‌ترین وظیفه تمام افرادی است که در این شرایط زندگی می‌کنند؛ یعنی کار خود را انجام دهند و راهی پیدا کنند که بتوانند کارشان را به سرانجام برسانند.

تهیه کننده مجموعه تلویزیونی «طوبی» در مورد لزوم تغییر نگاه و عملکرد سینماگران و تولیدات تصویری و تاثیر پذیری آن از جنگ رمضان، تصریح نمود: ما پس از جنگ انسان‌های دیگری هستیم؛ این موضوع مربوط به دوران پس از جنگ است. اساسا مقوله جنگ این‌گونه است؛ انسان به انسان‌های پیش از جنگ و پس از جنگ تقسیم می‌شود. به نظر من این موضوع در تمام شئون زندگی تاثیر خود را می‌گذارد. طبیعت جنگ این‌گونه است. نمی‌توانیم بگوییم این جنگ تنها در بخشی مانند سینمای دفاع مقدس تاثیر می‌گذارد؛ خیر، این‌گونه نیست. در سبک زندگی انسان‌ها نیز تاثیر می‌گذارد.

او ادامه داد: تجربه جنگ، تجربه ترس، تجربه مقاومت و تجربه پیروزی یا شکست، از انسان‌ها فرد دیگری می‌سازد. اکنون تصور کنید فردی که فاعل، منشا تولید و منشا خلق است، وقتی خود تغییر می‌کند، به طور طبیعی بر تمام اجزای یک جامعه تاثیر می‌گذارد و این امر اجتناب‌ناپذیر است. تلخی جنگ این است؛ شاید تنها ویژگی جنگ این باشد که از انسان‌ها افرادی قوی‌تر می‌سازد؛ افرادی امیدوارتر یا ناامیدتر، با انگیزه زندگی بالاتر. جنگیدن اساسا مقوله‌ای است که همیشه همزاد انسان بوده است؛ هرچند شکل‌های آن متفاوت است و تغییر می‌کند. انسان برای تعالی و زندگی بهتر مدام در حال جنگ است؛ فقط شکل‌های آن تغییر می‌کند و در برخی موارد بروز بیرونی آن بیشتر می‌شود. جنگ از ما انسان دیگری می سازد.

وی تاکید کرد: اگر قرار باشد انسان‌های موفقی باشیم نمی‌توان افراد را محکوم کرد که چرا می‌ترسید؛ ذات جنگ ترس است. تنها مسئله این است که ما ترس خود را مدیریت کنیم. ترس امیدوارانه باشد یا ترس ناامیدانه!؟ شکست ما زمانی است که ترس ناامیدانه داشته باشیم. فعل ما در مقوله جنگ با این دو نگرش امیدواری و ناامیدی تفاوت دارد. افرادی که فعلی انجام می‌دهند اشکالی ندارد که بترسند اما فعل خود را با امید انجام دهند. ناامیدی در این میان مانع فعل می‌شود و دست و پای انسان را می‌بندد. زیرا حتی جزئیات زندگی یعنی حتی شما اکنون یک سریال یک فیلم یک کتاب یا یک موسیقی را به گونه‌ای دیگر گوش می‌دهید یا می‌بینید.

تهیه کننده فیلم سینمایی «سینما متروپل» در پاسخ به عملکرد هنرمندان در واکنش به جنگ پیش آمده و جنایات صورت گرفته توسط دشمن امریکایی صهیونیستی بیان کرد: اگر صادقانه بگویم در آن خلاقیت چندانی نمی‌بینم. ما هنرمندان باید انسان زمانه خود باشیم. یعنی در هر مقطعی فعل دقیق آن زمان را پیدا کنیم. با یک شیوه نمی‌توان تمام زندگی را پیش برد. هر چیزی زمانه خود را می‌طلبد؛ انسان زمانه خود بودن فعل زمانه خود را نیز می‌طلبد.

وی افزود: من اکنون فکر می‌کنم افراد باید کار کنند و راه امنیت آن را پیدا کنند. راه مسیر اقدام و فعل را پیدا کنند که در شرایط بهتری باشد. فعل را متوقف نکنند؛ این مهم‌ترین کاری است که افراد می‌توانند انجام دهند. به عنوان مثال مانند راننده آشپز یا مدیر هر کسی باید مسیر جدید خود را با این مختصاتی که پیش می‌آید پیدا کند.

«سید حامد حسینی» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: مسیر هنر به طور کلی خلاقیت به‌روز است. احتمالا این افراد فعلی را انجام می‌دهند اما چون متعلق به زمانه خود نیستند موضوع آن‌ها تکراری خواهد شد. شاید فعلی انجام دهد ولی تمام آن رکورد هنر را حفظ نکرده است. طبیعت هنر به‌روزرسانی و پویایی است. او می‌تواند در یک مقطع بماند من نیز می‌توانم در یک مقطع بمانم؛ هیچ سرزنشی هم در آن نیست اما دیگر نمی‌توانم ادعا کنم هنرمند زمانه خود هستم. این اصلا نگرش سیاسی نیست بلکه درباره رکورد هنر صحبت می‌کنم. طبیعت هنر پویایی و شناخت زمان خود است؛ به هر شکلی که می‌خواهد باشد.