«محمدرضا سهرابی نژاد» شاعر، نویسنده و نمایشنامه نویس در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس در واکنش به شهادت «امام سیدعلی خامنه‌ای» اظهار داشت: به اعتقاد من آقای خامنه‌ای سایه‌ای از معصوم بود. من به عنوان مقلد ایشان، درس‌های بسیاری از ایشان آموختم؛ از جمله تقوا، شجاعت و اراده‌ای استوار. در برابر مشکلات، کمترین نشانی از تزلزل در ایشان دیده نمی‌شد. در حالی که گاهی یک دغدغه کوچک می‌تواند تمام زندگی ما را به هم بریزد.

وی افزود: ایشان با آرامش و استواری با مسائل بزرگ مواجه می‌شدند. صفات برجسته‌ای داشتند که گمان می‌کنم بسیاری از هم‌عصران ما آن‌گونه که باید ایشان را نشناختند و شاید در گذر زمان بیشتر روشن شود که چه شخصیت بزرگی را از دست داده‌ایم.

سهرابی نژاد با بیان این مطلب که همان‌گونه که در قرآن آمده است «لن یصیبنا الا ما کتب الله لنا هو مولانا»، مأموریت ایشان نیز تا همین مقطع از زمان مقدر شده بود؛ تصریح نمود: ایشان در جوار شهدا آرام گرفتند. خداوند ایشان را رحمت کند. اما بی‌تردید «آقای خامنه‌ای» به ملت ایران جرأت، شکوه و احساس عظمت بخشیدند و در برابر دشمنان ایستادند و آنان را تحقیر کردند. همان‌گونه که خود ایشان نیز بارها بر تکرار نشدن بیعت با یزید و الهام گرفتن از پیام عاشورا تأکید داشتند.

این شاعر که تجریه شعرخوانی در محضر امام شهید را داشتند در مورد دانش ادبی ایشان بیان کرد: نقادی در حوزه‌های هنری نیازمند اشراف گسترده بر رشته‌های مختلف است. ایشان در حوزه‌هایی مانند شعر، ادبیات، سینما و کتاب نقدهای قابل توجهی داشتند و این نشان‌دهنده تسلط و آشنایی عمیق ایشان با این عرصه‌ها بود.

وی افزود: از جوانی در فضای فرهنگی خراسان و در محافل ادبی با چهره‌هایی چون استاد کمال، قهرمان و اخوان ثالث نشست و برخاست داشتند و همین مجالس در شکل‌گیری پختگی ادبی و هنری ایشان نقش مهمی ایفا کرد. در نتیجه، ایشان در حوزه‌های مختلفی همچون ادبیات، هنر، سیاست و فقه شخصیتی پخته و صاحب‌نظر بودند. گاه نکته‌هایی که در جلسات ادبی درباره شعر مطرح می‌کردند، برای اهل ادب نیز شگفت‌آور بود.

«محمدرضا سهرابی نژاد» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: برخی افراد ممکن است به دلیل آگاهی نداشتن از این ابعاد، تصور کنند که سخن گفتن از چنین ویژگی‌هایی نوعی مبالغه یا اغراق است. اما وقتی انسان با ابعاد مختلف شخصیت یک فرد آشنا می‌شود و عظمت او را درک می‌کند، درمی‌یابد که آنچه بیان می‌شود نه اغراق، بلکه توصیف بخشی از واقعیت آن شخصیت است.