به گزارش سینماپرس، انسیه شاه‌حسینی در گفت و گو با ایرنا به این سوال که فیلم‌های دفاع مقدسی و پرتره شهدا چه اقتضائاتی باید داشته باشند؟ و تفاوت سینمای دفاع مقدسی امروز با سینمای دهه ۶۰ و ۷۰ چیست؟ چنین پاسخ داد: دو نوع نگاه به سینمای دفاع مقدس و به خود جنگ قائلم؛ یک نگاه از بیرون به درون و یک نگاه از درون به بیرون.

او افزود: طبیعتا، در دهه ۶۰ نیاز به سینمایی داشتیم که پروپاگاندا باشد و نیاز به افرادی بود که از مساجد، شهرها و روستاها به جبهه بفرستیم. بنابراین کارهایی ساخته می‌شد که وقتی تماشاگر پای آن می‌نشست و تمام می‌شد، نسل جوان عزم جبهه می‌کرد.

شاه‌حسینی گفت: در آن زمان، فیلم‌های ما باید رزمنده می‌ساخت اما بعد از جنگ دیگر نیازی به سربازگیری نداریم و باید به تحلیل بنشینیم.

او ادامه داد: فیلم‌های پروپاگاندا در کشور تاریخ مصرف دارد؛ اما در سینمای جهانی هنوز آثاری که درباره جنگ جهانی دوم ساخته می‌شوند، اسکار می‌گیرند. به خاطر این که نگاه تحلیلی داشتند و در فضای آرامش امروز شاهد اتفاقاتی هستند که در آن دوران بر آنها گذشت و هشداری است برای این که اگر دوباره آن اتفاق‌ها بیفتد چه کاری باید انجام داد.

شاه‌حسینی افزود: تک و توک فیلم‌های دفاع مقدسی خوب در لابلای فیلم‌های جشنواره فجر می‌بینیم اما به این قبیل کارها در گیشه اجازه قد علم کردن نمی‌دهند و در اکران رها می‌شوند و حمایت آنچنانی هم از آنها نمی‌شود.

او ادامه داد: درباره مسائل فرهنگی، وزارت دفاع، بسیج و سپاه که در مقابل بحران‌ها سینه سپر می‌کنند و مردانه می ایستند، برای این که سپاسگزار این‌ رشادت‌ها باشیم، باید در رسانه و سینما کارهای عمیق انجام دهیم. به گونه‌ای که وقتی فیلمی راجع به یک بسیجی و نیروی انتظامی ساخته می‌شود تماشاگر بعد از دیدنش بگوید ای کاش من هم یک بسیجی باشم.