به گزارش سینماپرس، آیین اختتامیه یازدهمین دوره جشنواره خاتم صلی الله علیه و آله سه‌شنبه ۱۴ مهر ماه ۱۴۰۵ در سرای اهل قلم خانه کتاب و ادبیات ایران برگزار شد.

یکی از بخش‌های این آیین خوانش بیانیه هیات داوران برای حاضران به شرح زیر بود:

«بسم الله الرحمن الرحیم

لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ

بی گمان رسول خدا برای شما سرمشقی پسندیده و نیکوست

خداوند را شاکریم که در میان همه پیامبران خود، این افتخار را نصیب ما کرد تا امت خاتم پیامبرانش باشیم. نوشتن داستان درباره برترین مخلوق خداوند متعال، پیامبر مصطفی صلوات الله علیه و آله، موهبتی الهی است؛ لطفی که اگر خداوند شامل حال نویسنده‌ای کرد، باید شکرگزار آن باشد، هرچند از دست و زبان که برآیدکز عهده شکرش به‌درآید.

همان‌طور که نوشتن درباره پیامبر خاتم(ص) خاص و متمایز است، داوری این جشنواره نیز فقط انتخاب اثری داستانی نیست؛ فرصتی است برای دیدن آنچه در ذهن نویسندگان امروز درباره پیامبر(ص) می‌گذرد و شیوه‌ای که برای بیان آن انتخاب می‌کنند.

سالی که گذشت، پر از روزهای پرالتهاب و دشوار برای سرزمین ما و مردمانش بود؛ روزهایی جان‌فرسا که دل‌ها را به تنگنا می‌برد. اما در همین روزگار نفس‌گیر، آنچه مایه دلگرمی و امیدواری شد، استقبال پرشور نویسندگان از این دوره بود؛ نشانه‌ای از اینکه همچنان دغدغه روایت زندگی و سیره پیامبر اکرم(ص) در دل بسیاری زنده است و چراغ این مسیر همچنان فروزان می‌ماند. این دغدغه، قابل ستایش است و برگزارکنندگان را بر آن می‌دارد که به آینده این راه امیدوار باشند. در میان آثار، داستان‌هایی بودند که سیره پیامبر را از سطح یک موضوع تاریخی فراتر برده و آن را با مسائل انسانی و اجتماعی پیوند می‌دادند. پرداختن به موضوع وحدت میان مسلمانان در برخی آثار، به‌خوبی در دل موقعیت و روایت جای گرفته بود، بی‌آنکه به داستان و شخصیت هایش تحمیل شود.

با این حال، مطالعه آثار ارسالی حاکی از آن بود که میان «داشتن یک دغدغه ارزشمند» و «تبدیل آن دغدغه به یک داستان جذاب و خلاق» همچنان فاصله‌ای وجود دارد. این فاصله، گاه در میزان تسلط بر ساختار داستان، انتخاب پیرنگ و نحوه گسترش آن دیده می‌شد و گاه در پژوهش و مطالعه تاریخ.

در برخی آثار حاشیه‌روی‌های طولانی، درون‌مایه اثر را کم‌رنگ می‌کرد؛ در برخی دیگر، پیام داستان به‌جای آنکه از دل رفتارها و کنش شخصیت‌ها بیرون بیاید، مستقیم و گزارشی ارائه می‌شد. گاه نیز یک روایت تاریخی، با همه تب‌وتابش، هنوز به داستانی با ساختاری منسجم ختم نشده بود.

آنچه در پرداخت داستان، به‌ویژه داستان‌هایی با رویکرد مذهبی، اهمیت دارد، نحوه انتقال نگرش نسبت به موضوع و بینشی است که نویسنده به موضوع دارد. انتظار می‌رود در بخش بزرگسال، درون‌مایه داستان که حاکی از انتقال جهان‌بینی نویسنده نسبت به موضوع است، پررنگ‌تر باشد؛ و در بخش نوجوان، هرچند انتظار نگرشی شخصی و تثبیت‌شده نمی‌رود، اما یافتن جهان‌بینی خاص حول سیره نبوی و پرداخت داستان در این راستا اهمیت دارد.

بررسی آثار این دوره، در بخش‌های رمان، طرح رمان، داستان کوتاه و داستانک، این نکته را یادآوری کرد که برای نوشتن درباره پیامبر اکرم(ص)، فقط تکیه بر تاریخ و انگیزه نوشتن از سیره کافی نیست؛ نویسنده باید هم‌زمان پژوهشگر، داستان‌خوان و داستان‌نویس باشد و میان این سه، پیوند و تعاملی پویا برقرار کند.

در میان آثار ارسالی، داستان‌هایی نیز بودند که از قدرت و تسلط نویسنده خبر می‌دادند؛ آثاری که قلمی روان، ذهنی پویا و تفکری عمیق را به نمایش می‌گذاشتند.

امیدواریم جشنواره خاتم، علاوه بر آنکه هر سال موقعیتی برای شناسایی و معرفی آثار برتر فراهم می‌کند، بتواند فرصتی برای رشد نویسندگان باشد تا از این امکان بهره ببرند و با مطالعه و پژوهش بیشتر و عمیق‌تر سیره پیامبر اکرم(ص) و تسلط بر ساختار داستان، روایت‌هایی خلاقانه، جذاب و ماندگار عرضه کنند. شایسته است نویسنده، رسالت خود را بازتاب صحیح سیرة پیامبر خاتم(ص) بداند و بکوشد آن را در داستانی خواندنی و جذاب به تصویر بکشد.

از همه نویسندگانی که با وجود دشواری این مسیر، قلم به دست می‌گیرند، درباره پیامبر اکرم(ص) می‌نویسند و در پی ارتقای آثارشان برمی‌آیند، صمیمانه قدردانی می‌کنیم و برای همه آنان در ادامه این مسیر آرزوی توفیق داریم.

والسلام علیکم و رحمت‌الله و برکاته».