به گزارش سینماپرس، این کنسرت روایتی موسیقایی است که با کنار هم قرار دادن چهار اثر متفاوت، مسیری دراماتیک را از خلال تضادها، بازگشتها و دگرگونیهای موسیقایی شکل میدهد.
«اوورتور تراژیک» اپوس ۸۱ اثر یوهان برامس، «نمرود» اثر ادوارد الگار، موومان دوم «مرگ و دختر» اثر فرانتس شوبرت با تنظیم گوستاو مالر برای ارکستر زهی و فینال «سمفونی شماره ۲» اثر یان سیبلیوس، چهار اثری هستند که در این برنامه توسط ارکستر سمفونیک «آیسو» اجرا میشوند.
این آثار با وجود تفاوت در جهان صوتی و تاریخی، در کنار یکدیگر همچون فصلهای یک روایت دراماتیک قرار میگیرند؛ روایتی که از آشوب و رویارویی با سرنوشت آغاز میشود، از فقدان، مرگ و حافظه عبور میکند و به پیوند انسانی و ایده استمرار میرسد.
در کنار موسیقی، برای هر یک از این قطعات متونی در بروشور در نظر گرفته شده است؛ گزیدههایی از ادبیات ایران و حکمتهایی از «ئیچینگ» (کتاب دگرگونیها از متون کهن چین). این متون قرار نیست تفسیری برای موسیقی ارائه دهند، بلکه به عنوان روزنههایی برای ورود به فضای هر اثر انتخاب شدهاند.
این پروژه با تاکید بر پیوند موسیقی، تصویر و روایت، تجربهای متفاوت از اجرای ارکسترال را دنبال میکند؛ تجربهای که در آن موسیقی در مرکز قرار دارد و عناصر بصری و روایی در خدمت تعمیق تجربهی شنیداری مخاطب هستند.
مازیار یونسی مدیر هنری و رهبر ارکستر سمفونیک آیسو، درباره رویکرد این ارکستر گفت: موسیقی نقطه آغاز و مقصد نهایی فعالیتهای آیسو است. ما باور داریم که اثر موسیقایی باید تا حد امکان معنای خویش را از درون آشکار کند و هر عنصر بیرونی تنها در خدمت تعمیق این تجربه شنیداری قرار گیرد، نه آنکه جایگزین آن شود.
یونسی درباره انتخاب آثاری که توسط این ارکستر اجرا میشوند، بیان کرد: آیسو بر پایه اجرای آثار شاخص موسیقی کلاسیک، در کنار معرفی و بازخوانی موسیقی ایران متمرکز است تا مخاطب با بالاترین سطح کیفی ممکن با میراث موسیقایی فرهنگهای گوناگون آشنا شود و از طریق خرد شنیداری، افقی تازه برای فهم جهان و گفتوگوی میان فرهنگها بیابد.
ارسال نظر